Autoportret z paletą

                                              Henryk Ryszard Ostachiewicz urodził się 28 lipca 1911 roku w Wilnie z ojca Kazimierza i matki Marii z domu Jahołkowskiej. Mając rok zachorował na szkarlatynę, która stała się przyczyną nieuleczalnego kalectwa - głuchoty.
         Wychowywał się w Warszawie, gdzie uczęszczał do Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych oraz równolegle na wieczorowe kursy malarstwa i sztuki stosowanej, organizowane przez Muzeum Rzemiosł i Sztuki Stosowanej.
W 1929 r., po ukończeniu Instytutu, rozpoczął naukę w Szkole Rysunków i Malarstwa im. K. Krzyżanowskiego, skąd w 1930 r. przeniósł się do Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i malarstwa. Jednocześnie rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, którą ukończył w 1939 r. otrzymując dyplom.
W okresie studiów należał do Warszawskiego Klubu Sportowego Głuchoniemych, uprawiając czynnie lekkoatletykę. W latach 1931 - 1933 i 1938 - 1939 był prezesem WKSG.
          W czasie II wojny światowej służył w straży obrony przeciwlotniczej w Warszawie w drużynie głuchoniemych, biorąc również czynny udział w Powstaniu Warszawskim. Utrzymywał się w tym okresie ze sprzedaży własnych obrazów i malowania portretów na zamówienie.
1 czerwca 1941 roku ożenił się z Zofią Szyszko, również głuchoniemą.
Po wojnie, w 1945 roku przeniósł się na stałe do Szczecina razem z żoną i córką Anną (ur. 13. 04. 1944 r.).
          Od pierwszych dni brał czynny udział w życiu kulturalnym i społecznym Szczecina. Był jednym z współzałożycieli Związku Polskich Artystów Plastyków w Szczecinie (1945 r.) oraz inicjatorem utworzenia Koła Polskiego Związku Głuchych (1949 r.), którego prezesem był w latach 1949 - 1954.
15 listopada 1948 r. urodziła się druga córka Barbara, a następnie 9 stycznia 1951 r. syn Ryszard.
          Brał udział w rozwoju działalności PZG w Szczecinie. W latach 1950 - 1951, w ramach walki z analfabetyzmem wśród głuchoniemych zorganizował pierwsze kursy dla analfabetów, które z czasem przekształciły się w wieczorową szkołę dla dorosłych głuchych. Był też pierwszym wykładowcą na tych kursach.
          W pracy artystycznej specjalizował się w zakresie malarstwa sztalugowego i grafiki użytkowej - wspaniałe, ciepłe pejzaże i scenki rodzajowe, najczęściej malowane z natury oraz wysmakowane portrety. Równolegle wykonywał wiele prac z zakresu sztuki użytkowej i wystroju obiektów publicznych.
Brał udział w wystawach okręgowych i ogólnopolskich, między innymi:

Brał także udział w wystawach sztuki polskiej za granicą, między innymi w: Szwecji, Jugosławii, Rumunii oraz na wystawach międzynarodowych:

          Wiele prac artysty znajduje się w zbiorach muzealnych w Polsce, między innymi w: Muzeum Narodowym w Szczecinie, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, w depozytach byłego Muzeum Historii Ruchu Rewolucyjnego w Warszawie, Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, Muzeum Ministerstwa Kultury i Sztuki, Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie, Instytucie Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie.
Prace Henryka Ostachiewicza znajdują się także w zbiorach prywatnych w Polsce, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoszech, Norwegii, Szwecji, Islandii, Litwy, Łotwy, Rosji i USA.

Za swoją działalność artystyczną, społeczną i oświatową otrzymał szereg odznaczeń państwowych:
  1. Brązowy Krzyż Zasługi z dnia 26.02.1952 r. - za działalność oświatową,
  2. Medal 10-lecia Polski Ludowej z dnia 22.07.1955 r.,
  3. Srebrny Krzyż Zasługi z dnia 22.07.1956 r. - za działalność artystyczną,
  4. Złota Odznaka "Gryfa Pomorskiego" z dnia 24.09.1958 r. - za zasługi położone przy zagospodarowaniu województwa szczecińskiego,
  5. Złota Odznaka Honorowa Polskiego Związku Głuchych z dnia 24.09.1967 r. - przyznana w uznaniu wybitnych zasług dla rozwoju PZG i rehabilitacji inwalidów słuchu,
  6. Brązowy Medal za zasługi dla obronności kraju z dnia 10.10.1970 r.,
  7. Krzyż Armii Krajowej - za czynny udział w Powstaniu Warszawskim, przyznany w Londynie w 1969 r., a odebrany przez córkę Annę w 1984 r. w 10 lat po śmierci odznaczonego.
  8. Warszawski Krzyż Powstańczy przyznany pośmiertnie uchwałą Rady Państwa PRL z dnia 29 maja 1985 r.

Henryk Ryszard Ostachiewicz zmarł 16 stycznia 1974 roku w Szczecinie.